تا عهد تو بر بستم عهد همه بشكستم.........بعد از تو روا باشد نقض همه پيمانها
با گریه می نویسم:
از خواب
با گریه پا شدم
دستم هنوز
در گردن بلند تو
آویخته است
و عصر گیسوان سیاه تو
با لبم
آمیخته ست
دیدار شد میسر و...
با گریه پا شدم.
سلام دوستان....
شرمنده که بی خبر رفتم.حالا اومدم.ممنون از همه اونایی که سر زدن .اونایی که نظر دادن و اونایی که اصلا نیومدن.
همین ......
در عشق رسوایت کنم پای بند پیمانت شدم
خواستم سخن از دل بگم
دیدم دل میبری،دین میبری،مومن به ایمانت شدم
گفتم مرحم نهم بر زخم خویش،سازش کنم با اخم خویش
بیهوده بود تجویز من محتاج به درمانت شدم
خواستم نهان کنم این راز را این سوز و این گداز را
غافل که من انگشت نمای شهر و سامانت شدم
رهی بخیل ستمگر که هر چه داد به من
به تیغ باز ستاند و به تازیانه گرفت
چه دود بی سر و سامان شدم که برق بلا
به خرمنم زد و آتش در آشیانه گرفت
کاش یکی بود یکی نبود اول قصه ها نبود...اونی که تو قصه مونده بود از اون یکی جدا نبود
همه شب همسفر این دل دیوونه منم
آخرین مشتری شبای میخونه منم
روی شیشه سکوت می نویسم مست مست
عاشقی یعنی جنون
عاشقی یعنی شکست
بدان که همیشه عاشقانه ترین نگاهم را برای تو کنار گذاشته ام و شادمانه ترین لحظه هایم را با
حضور زیبای تو به دست وحشی دریا می سپارم.
بیا که من به تو و یک آسمان نگاهت با تمام ستاره هایش محتاجم...
می خوام تو این پست یکی از شعرهای خانومی خودم رو بذارم.امیدوارم خوشتون بیاد.
«« صدا ... »»
در آن جا بر فراز قله کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج دیگر
صدایم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
نگاه روشن امیدوارم
ز دل فریاد کردم کای خداوند
«« من او را دوست دارم ، دوست دارم »»
صدایم رفت تا اعماق ظلمت
بهم زد خواب شوم اختران را
غبار آلوده و بی تاب کوبید
در زرین قصر آسمان را
ملائک با هزاران دست کوجک
کلون سخت سنگین را کشیدند
ز طوفان صدای بی شکیبم
به خود لرزیده در ابری خزیدند
ستون ها همچو ماران پیچ در پیج
درختان در مه سبزی شناور
صدایم پیکرش را شست و شو داد
ز خاک ره ، درون حوض کوثر
خدا در خواب رویا دار خود بود
به زیر پلک ها پنهان نگاهش
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پرده های خوابگاهش
ولی آن پلک های نقره آلود
دریغا تا سحرگاه بسته بودند
سبک چون گوش ماهی های ساحل
به روی دیده اش بنشسته بودند
صدا صد بار نومیدانه برخاست
که عاصی گردد و بر وی بتازد
صدا می خواست تا با پنجه خشم
حریر خواب او را پاره سازد
صدا فریاد می زد از سر درد
بهم کی ریزد این خواب طلایی
من اینجا تشنه یک جرعه مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدایی
مگر چندان تواند اوج گیرد
صدای دردمند و محنت آلود؟
چو صبح تازه از ره باز آمد
صدایم از صدا دیگر تهی بود
ولی اینجا به سوی آسمان هاست
هنوزم این دیده امیدوارم
خدایا این صدا را میشناسی؟
«« من او را دوست دارم ، دوست دارم »»
*** تقدیم به عزیزترین گل زندگیم ...***
پاورقی :
۱ - یکی از دوستان گفته بود :::: گاهی وقت ها رفتن دلیلش با دیگران بودن نیست...باور کن
من در خاشیه گفته بودم که من با اجازه گلکم شعر های غمناک می نویسم.
۲ - من مطالبم رو از نویسنده ها و شعرای مختلف می نویسم.
افسانه زندگی چنین است عزیز در سایه کوه باید از دشت گذشت
نگو نا مهربان بودیم و رفتیم.......................نگو بار گران بودیم و رفتیم
نگو اینها دلیل محکمی نیست......................بگو با دیگران بودیم و رفتیم
پروانه شدی برای که ؟ شمع شدی برای چه ؟
بگذشت آن دوران که می گشت پروانه گرد شمع !!! حال می گردد شمع در پی پروانه
عشق از ژرفای خویش آگاه نمی شود جز در لحظه جدایی
هر وقت برگی می افتد،مرغي بال مي زند،غنچه اي تازه مي شكفد،عاشق عكسش
را در آب بركه اي زلال مي بيند و خود را نمي شناسد.هر وقت آسمان بغض
مي كند.باران گلوي شمعداني هاي صورتي را كم كم رنگ مي بازد و
به هواي آمدن تو تازه مي كند .
هر وقت مي آيي دلم مي خواهد بماني. اما مي روي !!! نمي دانم چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
درياي من ، منم آن قايق خرد
با خودت مرا مي بري تا ساحل دور
اكنون تو مرا همه شوري و صدا
اكنون تو مرا همه نوري و اميد
در باغ دلم بنشين بار دگر
اي پيكر تو چون گل ياس سپيد
تنها اين صداقت است كه مي ماند ...
زمن در عشق شيرين تر كار است ... چرا فرهاد را افسانه كردند
بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد
دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم
ترا قسمت من کرد
می خواهم برای تو خودم را قسمت کنم
تکه تکه ، ذره ذره
تا بيشتر نگاهت كنم و بيشتر نگاهم كني و بيشتر كه دلت تنگ شد سهم خودت را ببري.
مي خواهم آنقدر خودم را قسمت كنم
تا همه بگويند خدا
من را قسمت تو كرد
عشق سيلاب عظيمي ست ، مشو غافل از او
خانه اي نيست كه سيل آيد و ويران نشود
حاشا نكن ، عشق از چشمان تو پيداست
چشمـان تـو لــبريز از عشق و تمنـاست
اين لحظه ها شـــايد دگـر هرگــز نيايد
عـــــــمر من ديوانه تا فـــــــــردا نپايد
حکایت جالبیست
«فراموش شوندگان ، فراموش كنندگان را فراموش نمی کنند.»
آسمان را هوای بوسه زدن بر زمین بود...
...باران بهانه است.
درد را از هر طرفی بنویسی همان درد است.
رفت حاجی به طواف حرم و باز آمد .......... ما به قربان تو رفتیم و همانجا ماندیم
در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن .......... شرط اول قدم آنست که مجنون باشی
... و عشق صدای فاصله هاست.صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.
خیالش خیمه زد بر خانه دل بر او یا رب مبارک باد منزل
من شکوفایی گلهای امیدم را در رویا ها می بینم
و ندایی که به من می گوید:
" گر چه شب تاریک است
دل قوی دار ،
سحر نزدیک است."
من بر نخيزم از سر راه وفاي تو
از هستي ام اگرچه برانگيختند گرد
روزي كه جان فدا كنمت باورت شود
دردا كه جز به مرگ نسنجند قدر مرد
من از طرح نگاه تو اميد مبهمي دارم نگاهت را نگير از من كه با آن عالمي دارم
اگرم در نگشايي ز ره بام در آيم
كه رهي جان لطيفي كه تماشاي تو دارد
به دو صد بام برآيم ، به دو صد دام در آيم
چكنم ؟ آهوي جانم سر صحراي تو دارد
با خيال تو سر بردن اگر هست گناه ........ با خبر باش كه غرق گناهم همه شب
منم به خاطر تو خط مي كشم رو دنيا ........ يا تو يا هيچكس ميشه قرار آخر ما
اي براي با تو بودن بايد از بودن گذر كرد...
اين چنين كه هستم كه بودي كه بودم كه هستي
نمي گويم صميمي نمي گويم خوب نمي گويم پاك
نمي گويم...
ولي بخدا قسم
قسم به نان ونمك
به شرم تو و به چشماي قشنگ تو
اندازه هر چه دل تنهايت بخواهد
به همه وجود و با هرچه عشق و عشق
دوستت دارم....
وقتي بارون مياد به تعداد قطره هايي كه ميتوني تو مشتت بگيري دوستم داشته باش ولي
اينو بدون به تعداد قطره هايي كه نمي توني بگيري دوستت دارم.
می خوانمت تو را
هرگاه دشوار روزی پیش رو دارم
آسان می نمایندم با داشتن تو را
هرگاه بر سر دو راهی ام
فقط و فقط تکیه می کنم به دل دادن های تو
هرگاه دشواری است مرا
هرگاه اندیشه ای تازه در سر دارم
تنها تکیه گاهم توئی.
هرگاه در می یابم که راه خطائی پوییده ام
آغوش مهربانت مرا به طریق درست می خواند
چه می دانم عشق تو
مرا برترین است...مرا بهترین است
... و من با داشتن تو چه بسیار خرسندم
تو را سپاس دارم
تو را دوست دارم
در کشور عشق هیچ کس رهبر نیست..........هیچ شاهی به گدا سرور نیست
در غریبانه ترین لحظه های تنهایی خویش چشمانم را که در پی محبت تو موج می زند به
توخواهم بخشید تا هرگز به اینکه دوستت دارم شک نکنی.
****************
گاه مرا دهشی است و تو را کششی و گاه تو را دهشی است و مرا کششی.آموخته ایم رفتن تا
فرانسوی خویشتن خود.آموخته ایم باهم بودن را . آموخته ایم عاشق بودن را.
من ندانم که کیم؟من فقط می دانم که تویی شاه بیت غزل زندگیم
دل من با دلت افسانه عشق چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه عشق
عشق از ازلست و تا ابد خواهد بود
جوینده عشق بی عدد خواهد بود
فردا که قیامت آشکارا گردد
هر دل نه که عاشق است رو خواهد بود
عشق
واژه ای است
از جنس نور که با دستی از جنس نور بر صحنه ای از جنس نور نوشته می شود
شاید به خویشان و یاران بیندیشی و مهر آنان را پیش رو داری
و سپاس برای آنان که محبوبی
شاید عشق را در پیرامون خویش بازیابی در هر چه انجام می دهی
و وقتی می پنداری گرفتاری گریبانت را گرفته
شاید آن همه عشق به یاری ات آید تو متبرکی - تو محبوبی
هرچندگاه همگان می خواهند بدانند
که نیازمند اویندکه مهمند که محبوبند
می خواستم بگویمت اگر چنین نیازی داشتی
می خواهم همانی باشم که تو را اطمینان خاطر باشد.
که محبوبی که مهمی و دوستت دارم.
برای موجها دیوانه باشیم
کنار هر دلی یک شمع سرخ است
بیا به حرمتش پروانه باشیم
تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
تو مثل شمعدانیها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم
کنار آشیانه تو آشیانه می کنم ..................... فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم
کسی سوال می کند بخاطر چه زنده ای؟ .............. و من برای زندگی تو را بهانه می کنم
تو گل یاسمنی
تو چنان شبتم پاک سحری - نه
از آن پاکتری . تو بهاری - نه
بهاران از توست
از تو میگیرد وام. هر بهار این همه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست.ای بهین باغ و بهارانم تو
... و اینک من کنار دیدگانت وفا را مثل گلها می شناسم
اگر چشمان قلبم را ببندند ترا تنهای تنها می شناسم
بیا به آرزو عادت نماییم
بیا با آسمان پیمان ببندیم
که تا او هست ما هم با وفاییم
دوست دارم تو را نظاره کنم
زیر پایت پر از ستاره کنم
گر بپرسند نازنینت کیست
دوست دارم به تو اشاره کنم
ای کاش گلی بودی و من از باغ می چیدمت
یا که طلوعی بودی از پنجره می دیدمت
ای کاش چشمانت ضریحی داشت چون رنگین کمان
هر وقت باران می گرفت از دور می بوسیدمت
««««باران کویری روح مرا می برد به اوج اما دلم بدون تو شیدا نمی شود.»»»»
دانی از زندگی چه می خواهم ؟!
من و تو باشیم و تو پای تا سر تو .. زندگی گر هزار باره بود .. ار دیگر تو بار دیگر تو
ببار ای خاق عشق.همه عشق و همه عشق.مرا از من جدا کن
ببر تا عالم عشق
چقدر دلم می خواد یه شب من و تو تنها بشیم
انقدر دنیا کوچیک باشه که فقط ما توش جا بشیم
