آسمان را هوای بوسه زدن بر زمین بود...

                                                                                               ...باران بهانه است.

درد را از هر طرفی بنویسی همان درد است.

رفت حاجی به طواف حرم و باز آمد .......... ما به قربان تو رفتیم و همانجا ماندیم

    در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن  ..........   شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

... و عشق صدای فاصله هاست.صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.

                      خیالش خیمه زد بر خانه دل              بر او یا رب مبارک باد منزل

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویا ها می بینم

و ندایی که به من می گوید:

" گر چه شب تاریک است

دل قوی دار ،

سحر نزدیک است."

من بر نخيزم از سر راه وفاي تو

از هستي ام اگرچه برانگيختند گرد

روزي كه جان فدا كنمت باورت شود

دردا كه جز به مرگ نسنجند قدر مرد

من از طرح نگاه تو اميد مبهمي دارم        نگاهت را نگير از من كه با آن عالمي دارم

اگرم در نگشايي ز ره  بام  در آيم

كه رهي جان لطيفي كه تماشاي تو دارد

به دو صد بام برآيم ، به دو صد دام در آيم

چكنم ؟ آهوي جانم سر صحراي تو دارد

            با خيال تو سر بردن اگر هست گناه ........ با خبر باش كه غرق گناهم همه شب

           منم به خاطر تو خط مي كشم رو دنيا ........ يا تو يا هيچكس ميشه قرار آخر ما

اي براي با تو بودن بايد از بودن گذر كرد...