هر وقت برگی می افتد،مرغي بال مي زند،غنچه اي تازه مي شكفد،عاشق عكسش

                   را در آب بركه اي زلال مي بيند و خود را نمي شناسد.هر وقت آسمان بغض

                            مي كند.باران گلوي شمعداني هاي صورتي را  كم كم  رنگ مي بازد و

                                     به  هواي آمدن تو تازه مي كند .

            هر وقت مي آيي دلم مي خواهد بماني. اما مي روي !!! نمي دانم چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

درياي من ، منم آن قايق خرد

با خودت مرا مي بري تا ساحل دور

اكنون تو مرا همه شوري و صدا

اكنون تو مرا همه نوري و اميد

در باغ دلم بنشين بار دگر

اي پيكر تو چون گل ياس سپيد

   تنها اين صداقت است كه مي ماند ...

                         زمن در عشق شيرين تر كار است ... چرا فرهاد را افسانه كردند

 بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد

 دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

                  ترا قسمت من کرد

                                      می خواهم برای تو خودم را قسمت کنم

تکه تکه ، ذره ذره

تا بيشتر نگاهت كنم و بيشتر نگاهم كني و بيشتر كه دلت تنگ شد سهم خودت را ببري.

مي خواهم آنقدر خودم را قسمت كنم

تا همه بگويند خدا

                                   من را قسمت تو كرد

عشق سيلاب عظيمي ست ، مشو غافل از او

خانه اي نيست كه سيل آيد و ويران نشود

حاشا نكن ، عشق از چشمان تو پيداست

چشمـان تـو لــبريز از عشق و تمنـاست

اين لحظه ها شـــايد دگـر هرگــز نيايد

عـــــــمر من ديوانه تا فـــــــــردا نپايد