من بر نخيزم از سر راه وفاي تو

از هستي ام اگرچه برانگيختند گرد

روزي كه جان فدا كنمت باورت شود

دردا كه جز به مرگ نسنجند قدر مرد

من از طرح نگاه تو اميد مبهمي دارم        نگاهت را نگير از من كه با آن عالمي دارم

اگرم در نگشايي ز ره  بام  در آيم

كه رهي جان لطيفي كه تماشاي تو دارد

به دو صد بام برآيم ، به دو صد دام در آيم

چكنم ؟ آهوي جانم سر صحراي تو دارد