صداي سخن عشق

shame-saieh — Mon, 21 Jan 2008 22:26:43 GMT

با گریه می نویسم:

از خواب

با گریه پا شدم

دستم هنوز

در گردن بلند تو

آویخته است

و عصر گیسوان سیاه تو

با لبم

آمیخته ست

دیدار شد میسر و...

با گریه پا شدم.

سلام دوستان....

شرمنده که بی خبر رفتم.حالا اومدم.ممنون از همه اونایی که سر زدن .اونایی که نظر دادن و اونایی که اصلا نیومدن.

همین ......

shame-saieh — Wed, 10 Oct 2007 21:39:46 GMT

خواستم که شیدایت کنم مفتون چشمانت شدم

در عشق رسوایت کنم پای بند پیمانت شدم

خواستم سخن از دل بگم

دیدم دل میبری،دین میبری،مومن به ایمانت شدم

گفتم مرحم نهم بر زخم خویش،سازش کنم با اخم خویش

بیهوده بود تجویز من محتاج به درمانت شدم

خواستم نهان کنم این راز را این سوز و این گداز را

غافل که من انگشت نمای شهر و سامانت شدم

رهی بخیل ستمگر که هر چه داد به من

به تیغ باز ستاند و به تازیانه گرفت

چه دود بی سر و سامان شدم که برق بلا

به خرمنم زد و آتش در آشیانه گرفت

shame-saieh — Fri, 21 Sep 2007 08:38:06 GMT

کاش یکی بود یکی نبود اول قصه ها نبود...اونی که تو قصه مونده بود از اون یکی جدا نبود

همه شب همسفر این دل دیوونه منم

آخرین مشتری شبای میخونه منم

روی شیشه سکوت می نویسم مست مست

عاشقی یعنی جنون

عاشقی یعنی شکست

بدان که همیشه عاشقانه ترین نگاهم را برای تو کنار گذاشته ام و شادمانه ترین لحظه هایم را با

حضور زیبای تو به دست وحشی دریا می سپارم.

بیا که من به تو و یک آسمان نگاهت با تمام ستاره هایش محتاجم...

shame-saieh — Thu, 13 Sep 2007 20:50:18 GMT

سلام به همه دوستای خوبم

می خوام تو این پست یکی از شعرهای خانومی خودم رو بذارم.امیدوارم خوشتون بیاد.

«« صدا ... »»

در آن جا بر فراز قله کوه

دو پایم خسته از رنج دویدن

به خود گفتم که در این اوج دیگر

صدایم را خدا خواهد شنیدن

به سوی ابرهای تیره پر زد

نگاه روشن امیدوارم

ز دل فریاد کردم کای خداوند

«« من او را دوست دارم ، دوست دارم »»

صدایم رفت تا اعماق ظلمت

بهم زد خواب شوم اختران را

غبار آلوده و بی تاب کوبید

در زرین قصر آسمان را

ملائک با هزاران دست کوجک

کلون سخت سنگین را کشیدند

ز طوفان صدای بی شکیبم

به خود لرزیده در ابری خزیدند

ستون ها همچو ماران پیچ در پیج

درختان در مه سبزی شناور

صدایم پیکرش را شست و شو داد

ز خاک ره ، درون حوض کوثر

خدا در خواب رویا دار خود بود

به زیر پلک ها پنهان نگاهش

صدایم رفت و با اندوه نالید

میان پرده های خوابگاهش

ولی آن پلک های نقره آلود

دریغا تا سحرگاه بسته بودند

سبک چون گوش ماهی های ساحل

به روی دیده اش بنشسته بودند

صدا صد بار نومیدانه برخاست

که عاصی گردد و بر وی بتازد

صدا می خواست تا با پنجه خشم

حریر خواب او را پاره سازد

صدا فریاد می زد از سر درد

بهم کی ریزد این خواب طلایی

من اینجا تشنه یک جرعه مهر

تو آنجا خفته بر تخت خدایی

مگر چندان تواند اوج گیرد

صدای دردمند و محنت آلود؟

چو صبح تازه از ره باز آمد

صدایم از صدا دیگر تهی بود

ولی اینجا به سوی آسمان هاست

هنوزم این دیده امیدوارم

خدایا این صدا را میشناسی؟

«« من او را دوست دارم ، دوست دارم »»

*** تقدیم به عزیزترین گل زندگیم ...***

پاورقی :

۱ - یکی از دوستان گفته بود :::: گاهی وقت ها رفتن دلیلش با دیگران بودن نیست...باور کن

من در خاشیه گفته بودم که من با اجازه گلکم شعر های غمناک می نویسم.

۲ - من مطالبم رو از نویسنده ها و شعرای مختلف می نویسم.

shame-saieh — Thu, 06 Sep 2007 23:40:18 GMT

روزی غمی خواهد رسید به اندازه کوه یک روز شادی خواهد رسید به اندازه دشت

افسانه زندگی چنین است عزیز در سایه کوه باید از دشت گذشت

نگو نا مهربان بودیم و رفتیم.......................نگو بار گران بودیم و رفتیم

نگو اینها دلیل محکمی نیست......................بگو با دیگران بودیم و رفتیم

پروانه شدی برای که ؟ شمع شدی برای چه ؟

بگذشت آن دوران که می گشت پروانه گرد شمع !!! حال می گردد شمع در پی پروانه

عشق از ژرفای خویش آگاه نمی شود جز در لحظه جدایی

shame-saieh — Tue, 04 Sep 2007 21:59:18 GMT

همیشه با توام

هر وقت برگی می افتد،مرغي بال مي زند،غنچه اي تازه مي شكفد،عاشق عكسش

را در آب بركه اي زلال مي بيند و خود را نمي شناسد.هر وقت آسمان بغض

مي كند.باران گلوي شمعداني هاي صورتي را كم كم رنگ مي بازد و

به هواي آمدن تو تازه مي كند .

هر وقت مي آيي دلم مي خواهد بماني. اما مي روي !!! نمي دانم چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

درياي من ، منم آن قايق خرد

با خودت مرا مي بري تا ساحل دور

اكنون تو مرا همه شوري و صدا

اكنون تو مرا همه نوري و اميد

در باغ دلم بنشين بار دگر

اي پيكر تو چون گل ياس سپيد

تنها اين صداقت است كه مي ماند ...

زمن در عشق شيرين تر كار است ... چرا فرهاد را افسانه كردند

بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد

دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

shame-saieh — Sat, 01 Sep 2007 00:14:33 GMT

مگر نه اینکه خدا

ترا قسمت من کرد

می خواهم برای تو خودم را قسمت کنم

تکه تکه ، ذره ذره

تا بيشتر نگاهت كنم و بيشتر نگاهم كني و بيشتر كه دلت تنگ شد سهم خودت را ببري.

مي خواهم آنقدر خودم را قسمت كنم

تا همه بگويند خدا

من را قسمت تو كرد

عشق سيلاب عظيمي ست ، مشو غافل از او

خانه اي نيست كه سيل آيد و ويران نشود

حاشا نكن ، عشق از چشمان تو پيداست

چشمـان تـو لــبريز از عشق و تمنـاست

اين لحظه ها شـــايد دگـر هرگــز نيايد

عـــــــمر من ديوانه تا فـــــــــردا نپايد

shame-saieh — Tue, 28 Aug 2007 22:40:18 GMT

حکایت جالبیست

«فراموش شوندگان ، فراموش كنندگان را فراموش نمی کنند.»

آسمان را هوای بوسه زدن بر زمین بود...

...باران بهانه است.

درد را از هر طرفی بنویسی همان درد است.

رفت حاجی به طواف حرم و باز آمد .......... ما به قربان تو رفتیم و همانجا ماندیم

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن .......... شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

shame-saieh — Sun, 26 Aug 2007 08:37:05 GMT

... و عشق سفر به روشنی احتزاز خلوت اشیاست.

... و عشق صدای فاصله هاست.صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.

خیالش خیمه زد بر خانه دل بر او یا رب مبارک باد منزل

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویا ها می بینم

و ندایی که به من می گوید:

" گر چه شب تاریک است

دل قوی دار ،

سحر نزدیک است."

shame-saieh — Thu, 23 Aug 2007 23:01:09 GMT

من بر نخيزم از سر راه وفاي تو

از هستي ام اگرچه برانگيختند گرد

روزي كه جان فدا كنمت باورت شود

دردا كه جز به مرگ نسنجند قدر مرد

من از طرح نگاه تو اميد مبهمي دارم نگاهت را نگير از من كه با آن عالمي دارم

اگرم در نگشايي ز ره بام در آيم

كه رهي جان لطيفي كه تماشاي تو دارد

به دو صد بام برآيم ، به دو صد دام در آيم

چكنم ؟ آهوي جانم سر صحراي تو دارد